Lip 27, 2014

Opublikowany by | 0 Comments

Co to są reformy

Co to są reformy

W różnych krajach na całym świecie możemy zobaczyć, że istnieje bardzo różny system sądownictwa czy też są różnego rodzaju osoby rządzące w danym kraju. W jednym jest władza ustawodawcza i sądownicza, a sprawami w państwie zajmuje się rząd wybrany przez obywateli, którzy idą na wybory i głosują na daną partię polityczną. W innych krajach natomiast jest monarchia i władzę wykonawczą i reprezentacyjną pełni król i rodzina królewska. Skupmy się jednak na rządzeniu w naszym kraju. U nas jest wybierany prezydent na okres pięciu lat, który pełni funkcje reprezentatywną. Ludzie wybierają również partie rządzącą, której kadencja trwa cztery lata. W tym czasie w sejmie zostają podejmowane trudne i ważne decyzje dla naszego kraju. Jest przeprowadzanych mnóstwo ustaw, które są przegłosowywane i zatwierdzane w konstytucji. Jest wiele uchwał, a także reform, są one tak zwanymi zmianami w konstytucji czy przeprowadzeniem jakiś ważnych działań w jednym aspekcie, czy jednej dziedzinie. Można tutaj podać przykład reformy rolnictwa. Nasz kraj bardzo mocno jest rozwinięty w rolnictwie, uprawiamy w Polsce mnóstwo rożnego rodzaju zburz czy warzyw i się z tego wyżywiamy, a także sprzedajemy taki towar za granicą. Niejednokrotnie może zdarzyć się tak, że z jakiegoś powodu pola nie obrodziły, ponieważ była susza czy zamokły, bo była powódź. W takim przypadku musi zostać wprowadzona jakaś reforma, która reguluje tego typu katastrofy i wprowadza, różnego rodzaju zadośćuczynienia osobom poszkodowanym w tego typu zajściach. Trzeba być elastycznym w przeprowadzaniu reform, żeby być przygotowanym na każdą ewentualność, bądź każdy przypadek. Nigdy nie wiemy co nas w życiu spotka, a rządzący naszym państwem ludzie muszą być świadomi tego jak nim funkcjonują i czy wykonują swoją pracę należycie, aby każdy mógł czuć się bezpiecznie.

Więcej
Lip 23, 2014

Opublikowany by | 0 Comments

Różne obrzędy krajowe

Różne obrzędy krajowe

W wielu krajach na całym świecie możemy się spotkać z inną kulturą, innym językiem czy też innym wyznaniem religijnym. Każdy taki region nawet w Tm samym kraju czymś się różni. Można w tym momencie zwrócić uwagę na Polskę, gdzie mamy wiele regionów gdzie kultura czy też obrzędy się różnią, nawet mowa jest inna i niejednokrotnie ciężko zrozumieć kogoś z kaszub, czy też górali z podhala. W Polsce mamy również mnóstwo różnego rodzaju obrzędów i uroczystości. Najważniejsze z nich to oczywiście obrzędy religijne a są to przede wszystkim: chrzest, I komunia święta, bierzmowanie, małżeństwo i oczywiście kapłaństwo. Możemy dodatkowo wyróżniać podobne tego typu obrzędy stanowiące podstawy innych Religi na całym świecie. Są również obrzędy regionalne, gdzie różnią się one diametralnie od tych spotykanych na co dzień, a są powszechne w danym tylko regionie. Takim obrzędem regionalnym mogą być na przykład stroje ludowe, ubierane przez mieszkańców danego obszaru na szczególne uroczystości państwowe lub religijne. Nieraz zdarza się również, że takie stroje są ubierane na co dzień i ludzie w nich spędzają większość swojego życia. Dbają przy tym o swoją kulturę, aby nie zanikła ona w przyszłych pokoleniach, które chcą iść za nową modą i wprowadzać wszystko z zachodu. Kultura i obrzędy regionalne to coś co powinno zostać jeszcze w kulturze Polaków przez bardzo długie lata, abyśmy mogli się w świecie chwalić właśnie czymś takim. Ludowe pieśni, stroje czy też święta są czymś wyjątkowym i trzeba się takim czymś chwalić pokazywać obcokrajowcom, którzy zawitają do naszego kraju na wakacje. Nie mamy się czego wstydzić, trzeba tylko chcieć utrzymać naszą tradycję polskości na przestrzeni wielu lat, a wtedy będziemy wspominać ludowe obrzędy i taką kulturę z wypiekami na twarzy i bardzo dobrze ją pamiętali.

Więcej
Lip 22, 2014

Opublikowany by | 0 Comments

Syberia (historia)

Syberia (historia)

Ślady osadnictwa na Syberii sięgają czasów paleolitu; zaczątki organizmów państwowych pojawiły się w I tysiącleciu p.n.e. w pobliżu granic chińskich (Dżudżenowie, Kitanowie, Ujgurzy); źródła chińskie wspominają o plemionach sajańsko-ałtajskich podbitych w II w. p.n.e. przez Hunów; z S. pochodziły także liczne plemiona osiedlające się w Europie i Chinach, które w IV-VI w. n.e. spowodowały wędrówkę ludów; w IX-X w. istniało państwo Kirgizów jenisejskich; w XIII w. znaczna część S., zamieszkana przez Kirgizów i Buriatów, weszła w skład mongolskiego imperium Czyngis-chana; jego rozpad na samodzielne chanaty-ordy dał początek nazwie „Syberia”, tak określano początkowo powstały na obszarze S. Zach. w XV w. (po upadku Złotej Ordy) chanat sibirski ze stol. w Sibirze (następnie w Kazłyku); obok niego istniały równolegle m.in. chanaty Ostiaków (Chantów) i Mansów (Wogułów) nad dolnym Irtyszem, Nieńców (Samojedów) nad dolnym Obem, Ewenków (Tunguzów) na wsch. od Jeniseju, Jakutów nad środk. Leną; ziemie na Płw. Czukockim zajmowali Czukcze, nad Zat. Anadyrską – Koriacy, na Kamczatce – Itelmeni, nad Amurem – Nanajowie i Dagurowie, nad Bajkałem – Buriaci, nad górnym Jenisejem – Tuwińcy; ludy te znajdowały się na różnym poziomie rozwoju cywilizacyjnego, a źródłem ich utrzymania było myślistwo, pasterstwo, hodowla reniferów, rybołówstwo. Od XI w. rozpoczyna się na obszarach zach. i płd. S. powolna ekspansja państwa ruskiego ze stol. w Nowogrodzie Wielkim, które podporządkowało sobie chanaty Ostiaków, Mansów i kilku innych grup etnicznych, których ludność zwano wówczas ogólnie Jugrami; 1478 po podporządkowaniu Nowogrodu Moskwie, przejęła ona władzę nad tymi ziemiami, a Iwan III kazał się tytułować księciem Jugorii; 1552 podbity został chanat kazański, 1555 chanat sibirski; próba odzyskania niezależności przez władcę chanatu sibirskiego, Kuczuma, nie powiodła się; wyłączność na handel na tym obszarze otrzymała rodzina Stroganowów (posiadaczy ziemskich z okolic Permu), która zorganizowała dla podboju dalszych ziem ekspedycję zbrojną najemnych Kozaków pod wodzą Jermaka, zakończoną ostatecznym rozpadem chanatu sibirskiego; po nim upadły kolejne. 1587 wybudowano Tobolsk (jako warownię, a zarazem centrum administracyjne S.), 1586 Tiumeń, 1600 Turyńsk, 1604 Tomsk, 1609 Turchańsk – w rezultacie na początku XVII w. władza Rosji sięgała po Jenisej; 1632 powstał Jakuck, w połowie XVII w. na wsch. zdobyto ziemie do wybrzeży O. Spokojnego, 1699 zajęto Kamczatkę, a na płd. opanowano wybrzeża Bajkału (1652 powstał Irkuck); pod koniec XVII stulecia sięgnięto po ziemie nad Amurem, co spowodowało długotrwały konflikt z Chinami, zakończony traktatami: nerczyńskim (1689) – przyznającym Rosji prawo do wybrzeży M. Ochockiego, w zamian za ziemie nad środk. i dolnym Amurem, a następnie traktatem ajguńskim (1858) – przyznającym Rosji ziemie na lewym brzegu Amuru (do ujścia Ussuri); tym samym cała S. znalazła się w rękach Rosji. Początkowo kolonizacja S. przez Rosję dokonywała się dobrowolnie, przez osiedlających się tu kupców, myśliwych przybyłych w poszukiwaniu zwierząt futerkowych, a także zbiegłych chłopów pańszczyźnianych; planowe osiedlanie kolonistów oraz przesiedlenia przymusowe miały niewielki zakres; dopiero ustanowiony 1649 kodeks praw cara Aleksego wprowadził prawne pojęcia przymusowego osiedlania i zesłania. Całością obszarów administrowano najpierw bezpośrednio z Moskwy (tzw. Posolski Prikaz, a od 1637 – Syberyjski), za pośrednictwem wojewodów sprawujących władzę wojskową i administracyjną (m.in. nadzór nad przestrzeganiem państwowych monopoli na handel kością mamuta, futrami, winem, tytoniem), co sprzyjało narastającej korupcji i wyzyskowi miejscowej ludności przez urzędników; 1662 wybuchło w S. Zach. powstanie, zbrojne bunty organizowali też wielokrotnie Buriaci i Jakuci w S. Wsch.; 1708 utworzono gubernię syberyjską z siedzibą w Tobolsku i generałem-gubernatorem na czele; 1764 Katarzyna II (dążąc do przekształcenia S. w królestwo) podniosła rangę guberni syberyjskiej do statusu namiestnictwa; 1822 wydzielono S. Zach. z guberniami: tobolską, tomską i obwodem omskim oraz S. Wsch. z guberniami: jenisejską, irkucką i obwodem jakuckim; własne zarządy miały Kamczatka i wybrzeże M. Ochockiego, po wojnach z Chinami także nowo zdobyte ziemie nad Amurem i Zabajkale. Liczba Rosjan – wg spisu ludności przeprowadzonego 1762-64 – wynosiła na ziemiach S. Zach. ok. 200 tys., S. Wsch. – 160 tys.; w połowie XVIII w. rozpoczęto eksploatację bogactw naturalnych S.; niedostatek ludzi sprawił, iż w kopalniach zaczęto masowo wykorzystywać zesłańców, początkowo kryminalistów, później także więźniów politycznych i jeńców wojennych; pierwszą zapisaną w dokumentach większą grupą byli mieszkańcy Uglicza, którzy 1592 samowolnie ukamienowali zabójców carewicza Dymitra; Piotr Wielki zsyłał m.in. uczestników powstania K.A. Buławina oraz wziętych do niewoli podczas wojen Szwedów, Katarzyna II zesłała A.N. Radiszczewa i część konfederatów barskich, Aleksander I (po anektowaniu Gruzji 1801-10) zbuntowaną szlachtę gruzińską, Mikołaj I – dekabrystów; poczynając od lat 20. XIX w. – masowo zsyłano Polaków, uczestników spisków niepodległościowych i powstań; po 1849 wśród zesłańców są m.in. młodzi pietraszewcy (F. Dostojewski), pod koniec stulecia dominują socjaliści i anarchiści; Polacy położyli zresztą znaczne zasługi w dziele nauk. zbadania S., m.in. w zakresie nauk biologicznych B. Dybowski, W. Godlewski, A. Czekanowski, w zakresie geografii, geologii i paleontologii – J. Czerski, archeologii – M. Witkowski, etnografii – W. Sieroszewski i B. Piłsudski. Koniec XIX w. przynosi też rozwój handlu (z Europą i Chinami), przem. i kultury na ziemiach S., 1881 otwarto uniw. w Tobolsku, 1891 rozpoczęto budowę Kolei Transsyberyjskiej (zakończoną 1916); pociągnęło to za sobą m.in. falę emigracji zarobkowej z Królestwa Pol., która (wg źródeł ros.) wynosiła 9455 osób (1881) i 5708 osób (1882). Losy S. podczas rewolucji październikowej i wojny domowej toczyły się burzliwie, 1918 Daleki Wschód zajęły oddziały interwencyjne jap., amer., ang., franc.; do I 1920 cała S. znalazła się w rękach armii A.W. Kołczaka; po jej rozbiciu przez Armię Czerwoną dowodzoną przez M.M. Frunzego utworzono IV 1920 w Ułan Ude (dla uniknięcia wojny z Japonią) – buforową Rep. Dalekiego Wschodu, włączoną 1922 do Ros. Federacyjnej Soc. Rep. Radzieckiej. W okresie międzywojennym wyodrębniono administracyjnie autonomiczne rep., m.in.: Jakucką, Buriacką, Baszkirską, Tuwińską i obwody: Ojracki, Górnoałtajski, Kraj Nadmorski, Kraj Wsch.- i Zachodniosyberyjski, Kraj Chabarowski; wybudowano też uralsko-kuźniecki okręg przem., szereg fabryk przem. maszynowego w Irkucku, Nowosybirsku, Krasnojarsku, 27 nowych kopalń, szereg wyższych uczelni, m. Komsomolsk nad Amurem oraz drugą linię Kolei Transsyberyjskiej; znaczna część tych przedsięwzięć dokonała się siłami więźniów, zesłańców do syberyjskich łagrów, tworzonych od 1918 (m.in. w Tobolsku, Norylsku, Tomsku, w Jakucji i dorzeczu Kołymy). Podczas II woj. świat. S. odegrała ważną rolę jako zaplecze surowcowe, przem. i żywnościowe ZSRR; ewakuowano tu 1/3 zakładów przem. z Rosji eur., utworzono wiele nowych fabryk zwł. przem. zbrojeniowego, lotniczego, co wyraźnie podniosło znaczenie tego regionu; po wojnie uruchomiono m.in. Syberyjski Oddział Akad. Nauk ZSRR (1957), w rejonie Nowosybirska powstało miasteczko naukowe Akademgorodek, nadto uniw. w Irkucku, Krasnojarsku, Nowosybirsku, Tiumenie, Barnaule, Omsku; na S. przeniesiono ciężar badań kosmicznych, fizyki atomowej itp.; wybudowano Bajkalsko-Amurską Magistralę (BAM) kolejową, szereg elektrowni i nowych fabryk; po śmierci Stalina i Berii poczęto też ograniczać liczbę łagrów; wiele inwestycji dokonało się w warunkach drastycznego niszczenia środowiska naturalnego (m.in. w rejonie Bajkału), z całkowitym lekceważeniem problemu składowania odpadów przem. (co doprowadziło do skażeń promieniotwórczych ogromnych obszarów S.). Okres pierestrojki dotarł na S. z opóźnieniem; po rozpadzie ZSRR uformowały się na tych terenach suwerenne republiki: Ałtaj, Buriacja, Chakasja, Jakucja (ob. Sacha), Tuwa; autonomiczne okręgi: Agińsko-Buriacki, Chanty-Mandyjski, Czukocki, Ewenkijski, Jamalsko-Nieniecki, Koriacki, Nieniecki, Tajmyrski, Ust-Ordyńsko-Buriacki, a także kraje: Ałtajski, Chabarowski, Krasnojarski, Nadmorski, Stawropolski – które przystąpiły do Federacji Ros. podpisując (III 1992) stosowny układ.
Syberia (geografia)
To wielka kraina geograficzna w Azji, rozciągająca się równoleżnikowo od Uralu na zach. do ostatnich pasm górskich na wsch. kontynentu (Wyż. Anadyrska, G. Kołymskie, Dżugdżur), stanowiących dział wodny między zlewiskiem O. Spokojnego i O. Atlantyckiego (do którego zalicza się M. Arktyczne) oraz od M. Arktycznego na płn. do Pogórza Kazachskiego i stepów Mongolii na płd.; pow. ok. 10 mln km2; rozciągłość równoleżnikowa ponad 7 tys. km, południkowa ok. 3,5 tys. km. Dzieli się na S. Zachodnią (Niz. Zach.-Syberyjska i G. Ałtaju) i S. Wschodnią (Wyż. Środk.-Syberyjska, G. Wierchojańskie, G. Czerskiego, niz. Kołymy, Jany, Indygirki, po G. Kołymskie – na wsch. oraz Sajany, G. Tuwy, Przybajkale i Zabajkale z G. Stanowymi – na płd.). Pod względem budowy S. składa się z trzech segmentów tektonicznych: platformy paleozoicznej na zach., platformy prekambryjskiej w części środkowej oraz z górotworów mezozoicznych na wsch., rozdzielonych prekambryjskim masywem kołymskim; od płd. platformy syberyjskie ograniczone są kaledońskimi i hercyńskimi górami. Klimat skrajnie kontynentalny, na większości obszaru umiarkowany, chłodny; na płd. zach. umiarkowany, ciepły, na płn. subpolarny i polarny; średnia temp. lipca od 2 do 5ºC na płn. do 22ºC na płd. zach.; stycznia od -16ºC na płd. zach. do -50ºC na płn. wsch. (w okolicach Wierchojańska i Ojmiakonu temp. dochodzą do -70ºC; nad górną Indygirką leży biegun zimna półkuli płn.); opady skąpe, od 250-300 mm na płn. wsch. do 700 mm na zach.; wyższe (do 2000 mm) tylko na płn. stokach Ałtaju i Ałatau Kuźnieckiego; pokrywa śnieżna utrzymuje się ok. 10 miesięcy na płn.-wsch. i do 5 miesięcy na płd.-zach., osiągając przeważnie niewielką grubość; w połączeniu z długotrwałymi niskimi temperaturami powoduje to na znacznych obszarach S. wieczną zmarzlinę sięgającą do 100 m (latem rozmarza tylko wierzchnia warstwa gleby). Gęsta sieć rzeczna, należąca gł. do zlewiska M. Arktycznego; najw. systemy rzeczne tworzą Ob z Irtyszem, Jenisej, Lena; pokrywa lodowa na rzekach utrzymuje się do 8 miesięcy; na płd. najgłębsze jez. świata – Bajkał, nadto jez. Teleckie, Norylskie, Czany; na wodach Angary, Jeniseju, Obu, Irtyszu wielkie zapory i sztuczne jeziora. Roślinność skąpa; ponad 70% obszaru S. zajmuje strefa tajgi, sięgająca szer. 2000 km, z rzadkimi lasami iglastymi (jodła, limba syberyjska, świerk, sosna, modrzew syberyjski i dahurski), z drzew liściastych spotyka się brzozę, osikę, olszę (w dolinach rzek na wsch. także topolę i wierzbę koreańską); na płn. od tajgi, wzdłuż wybrzeży M. Arktycznego rozciąga się bezdrzewna tundra porośnięta krzewami, mchami, porostami, w części płd. niekiedy karłowatymi brzozami i wierzbami; tundra pojawia się również ponad granicą lasów na Wyz. Środkowosyberyjskiej i w górach Syberii Wsch.; na płd. od linii Jekaterynburg (do 1990 Swierdłowsk) – podnóża Ałtaju tajga przechodzi w lasostep osikowo-brzozowy, a następnie w strefę stepów łąkowych bądź ostnicowych; stepy dominują też w kotlinach śródgórskich i na Zabajkalu (w znacznym stopniu zaorane lub zdewastowane skażeniami przem.); olbrzymie obszary S., zwł. Niz. Zach.-Syberyjskiej, zajmują bagna i torfowiska, w dolinach rzek łąki zalewowe. Świat zwierzęcy zróżnicowany: w strefie tundry występują m.in.: renifer, lis polarny, piesiec, leming, pardwa mszarna, zając bielak, sowa śnieżna, latem także liczne gat. ptaków, m.in. gęsi, kaczki, gołębie, kuliki; w strefie tajgi – niedźwiedź brunatny, łoś, jeleń wsch., wilk, rosomak, soból, wiewórka syberyjska, z ptaków – jarząbek, głuszec, dzięcioł, krzyżodziób; w strefie lasostepów i stepów liczne drobne gryzonie m.in. chomiki, skoczki, susły, polniki, a z większych ssaków – borsuk, wilk, lis korsak; w rzekach cenne zasoby ryb m.in. jesiotrowatych i łososiowatych. Zaludnienie rzadkie (2 do 3 osób/km2), łącznie 32,5 mln mieszk.; dominują Rosjanie (ok. 20 mln); nadto m.in. Ukraińcy, Niemcy, Tatarzy oraz plemiona autochtoniczne: Buriaci, Jakuci, Czuwasze, Mordwini, Tuwińcy, Kazachowie, Chantowie, Mansowie, Ewenkowie; największe skupienie ludności wzdłuż linii Kolei Transsyberyjskiej. Ziemie S. obfitują w trudno dostępne zasoby bogactw naturalnych; występują tu m.in. wielkie złoża ropy naft. i gazu ziemnego, węgla kamiennego i brunatnego, rud żelaza, niklu, cyny, miedzi, boksytów, cynku i ołowiu, manganu, chromu, siarki, fosforytów, złota, platyny, srebra i diamentów (Rosja, gospodarka); w części płn. hodowla reniferów i zwierząt futerkowych, myślistwo; w części płd. rolnictwo; sieć komunikacyjna ograniczona do kilku linii kolejowych (Transsyberyjska, Turkiestańsko-Syberyjska, Bajkalsko-Amurska), rozwinięta komunikacja lotnicza, spore znaczenie rurociągów naft. (w budowie – z Płw. Jamał do Europy Zach., m.in. przez Polskę); na M. Arktycznym tzw. Płn. Droga Morska; gł. miasta: Nowosybirsk, Omsk, Krasnojarsk, Nowokuźnieck, Irkuck, Barnauł, Kemerowo, Tomsk, Brack, Tobolsk.

Szamanizm
Szamanizm to jedna z form religii pierwotnej, całość wierzeń i praktyk rel. opartych na animizmie i instytucji szamanów; znany do pocz. XX w. w Azji i u Eskimosów; sz. przypisuje nadrzędną rolę szamanowi, dzieli kosmos na 3 światy (siedziba bóstw, ziemia z ludźmi, przyrodą, duchami oraz świat podziemny z duszami zmarłych); sz. nie stanowi jednolitego systemu rel. i posiadał wiele odmian; niekiedy terminem sz. określa się wszelkie wierzenia ludów niecywilizowanych poza Europą i częścią Azji, w których specyficzną rolę odgrywa szaman.

Więcej
Lip 17, 2014

Opublikowany by | 0 Comments

Hinduizm jako religia

Hinduizm jako religia

Na świecie jest wiele różnego rodzaju wierzeń i wyznań. Każdy ma prawo wierzyć w co tylko chce i trzeba jego wiarę stanowczo uszanować. Jedną z największych Religi świata jest z pewnością Hinduizm, który ma około miliard wiernych rozrzuconych na całym świecie. Wierzą oni w kilkadziesiąt różnego rodzaju odłamów hinduizmu. Ponad 900 milionów wyznawców tej Religi mieszka w Indiach i Nepalu. Cała reszta to Bangladesz, Sri Lanka, Pakistan, Indonezja, Singapur, Gujana, Surinam, Fidżi, Mauritius, Trynidad i Tobago, Republika Południowej Afryki. W związku z tym hinduizm, traktowany zbiorczo, jest trzecią pod względem liczby wyznawców religią świata. Podstawą tejże wiary jest oczywiście szacunek do świętych ksiąg – Wed. Wiara w nowe odrodzenie pod inną postacią czyli reinkarnacja. Wiara w prawo akcji i reakcji czyli karma. Ważnym elementem jest również dążenie do wyzwolenia, różnie rozumianego przez poszczególne odłamy. W hinduizmie istnieje również wiara w bóstwa, czyli różnego rodzaju mniejszych bogów czy to męskich, a nawet żeńskich. Hinduiści wierzą, że Bóg lub bogowie zstępują na Ziemię co kilka tysięcy lat jako awatara, aby wypełnić ważną misję na przykład uratować świat przed upadkiem moralnym. Dla większości hinduistów najważniejsze znaczenie ma dziesięciu głównych awatarów: Wisznu: Matsja – pod postacią ryby, Kurma – pod postacią żółwia, Waraha – pod postacią dzika, Narasinha – pod postacią pół-człowieka pół-lwa Wamana – pod postacią karła, Paraśurama – pod postacią człowieka Rama – pod postacią księcia Ajodhji, Kryszna – pod postacią człowieka, urodzonego w rodzinie pasterzy krów, który w przyszłości zostaje władcą, Budda – pod postacią człowieka), Kalkin – pod postacią jeźdźca (na białym koniu), większość hinduistów oczekuje na jego przybycie, jednak niektóre odłamy hinduistyczne uważają, że ono już nastąpiło.

Więcej
Lip 12, 2014

Opublikowany by | 0 Comments

Buddyzm jako religia

Buddyzm jako religia

Koleją ciekawą, a zarazem czwartą pod względem wiernych jest oczywiście religia buddyjska. Szacuje się, że w tej Religi żyje i funkcjonuje około 500 milionów wiernych na całym świecie. Kolebką i największą populacją ludzi, którzy wyznają Buddyzm to na pewno Chiny, Japonia, Mongolia, jak również w niewielkim stopniu Australia, Kanada I Francja. Podstawowym założeniem tej Religi jest to, że może być ona zdefiniowana i rozpatrywana w siedmiu różnych wymiarach, a mianowicie: Wymiar obrzędowo-rytualny, Wymiar doświadczeniowo-emocjonalny, Wymiar doktrynalno-filozoficzny, Wymiar etyczno-prawny, Wymiar społeczno-instytucjonalny, Wymiar materialny. Budda jednak nigdy nie twierdził jakoby nauczał religii. Sam mówił zawsze, że naucza „o cierpieniu i końcu cierpienia”, a jego nauki miały mieć przede wszystkim praktyczne zastosowanie i służyć wyzwoleniu się od cierpienia. Można więc stwierdzić, że w tej Religi wiara w jakiegoś boga była marginalna lub też żadna, a ludzie dążą do wyzwolenia z cierpienia. Podstawowe założenia buddyzmu wyłożone są w Czterech Szlachetnych Prawdach. Cztery Szlachetne Prawdy są akceptowane bez zastrzeżeń przez wszystkie tradycje buddyjskie. Są to: Pierwsza Szlachetna Prawda o Cierpieniu, Druga Szlachetna Prawda o Przyczynie Cierpienia, Trzecia Szlachetna Prawda Ustaniu Cierpienia, Czwarta Szlachetna Prawda o Ścieżce Prowadzącej do Ustania Cierpienia. Kolejnym ważnym aspektem w tej Religi jest oczywiście Szlachetna Ośmiostopniowa Ścieżka, która jest ścieżką praktyki. Budda, aby bardziej zrozumieć Cztery Szlachetne prawdy zalecił pożądać właśnie taką ścieżką składającą się z: Właściwy Pogląd, Właściwe Postanowienie, Właściwe Słowo, Właściwy Czyn, Właściwe Zarobkowanie, Właściwy Wysiłek, Właściwa Uważność, Właściwa Medytacja. Jak widać ta wiara w dużym stopniu różni się do naszej.

Więcej